Adolf Ryszka – rzeźba. Wystawa z cyklu ...sławni, zapomniani...
[10 czerwca – 30 sierpnia 2009]
Kiedy patrzymy na dzieła Adolfa Ryszki, myślimy nie tylko o
artyście rzeźbiarzu, ale o kimś niezwykle wrażliwym na piękno. Twórca akcentował
w swojej twórczości nie własne artystyczne ego, ale przyciągał widza, aby
popatrzył na piękno krajobrazu, wskazywał na znaczenie materiału i techniki
artystycznej. Był swego rodzaju muzykiem, grającym i tworzącym formy kameralne,
ale i monumentalne.
Artysta urodził się 5 lutego 1935 roku w Popielowie
(dzisiaj dzielnica Rybnika) w rodzinie górniczej. Pierwsze próby artystyczne
podjął w szkole podstawowej, a doskonalił wbrew woli rodziny w zakopiańskim
Liceum Technik Plastycznych w latach 1953–1957 pod kierunkiem Antoniego
Kenara. W 1957 roku podjął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, które
ukończył w 1962 roku dyplomem w pracowni Jerzego Jarnuszkiewicza.
Swoje
spojrzenie na sztukę zamanifestował w 1966 roku, kiedy to zaprezentował na
pierwszej indywidualnej wystawie dzieła odwołujące się do tradycji figuralizmu.
Prace te były także pierwszym zwiastunem tworzenia różnorakich dzieł
układających się w cykle tematyczne, wariacje na wybrany temat. Podróże,
tworzenie rzeźb plenerowych stały się impulsem do poszukiwań odwołujących się do
sztuki bezprzedmiotowej, harmonijnego połączenia, wpisania kreacji artystycznej
w świat natury. Wyborom tym pozostał wierny przez całe życie.
Poszukiwania artystyczne w połączeniu z podróżami doprowadziły Ryszkę do
wyboru postaci ludzkiej jako osi twórczości i wizji świata. W poszukiwaniu
ideału pomocny okazał się perfekcyjny warsztat, operowanie technikami – jak
mawiał sam artysta – intymnymi: rysunkiem, medalierstwem, ale też dobór
materiału oraz odnajdywanie relacji między tematem, techniką, materiałem
(kamień, metal, ceramika) a człowiekiem, naturą. Wszystkie te elementy możemy
odnaleźć w pełnych narracji formach kameralnych czy plenerowych. Artysta tworzył
w nich wizje continum czasowego i przestrzennego świata, miejsca i osoby, łącząc
w jedno przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.
Tworzył monumentalne dzieła
plastyczne, rzeźby plenerowe, medale, plakiety.
Odszedł 28 kwietnia 1995
roku w Warszawie, a nam pozostawił twórczość pełną radości, ale i zadumy,
zamykając w materiale swoją wizję świata odwołującą się do historii i jej
nieprzewidywalności.
Tekst: Andrzej Holeczko-Kiehl
Kurator wystawy:
Henryka Olszewska-Jarema
|
|
|
 |
Patroni medialni:
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
